Φιλοζωία σημαίνει σεβασμός στη ζωή. Σε κάθε ζωή χωρίς αποκλεισμούς. Όταν όμως αυτός ο σεβασμός περιορίζεται επιλεκτικά μόνο σε ορισμένα ζώα, τότε χάνει το νόημά του.
Σήμερα, όλη η συζήτηση αφορά σχεδόν αποκλειστικά σκύλους και γάτες, ως τραγική ψευδαίσθηση ζωοφιλίας. Γι’ αυτά τα ζώα υπάρχουν νόμοι, έλεγχοι και επιδοτήσεις, οργανώσεις που τα προστατεύουν. Την ίδια στιγμή, εκατομμύρια ζώα που εκτρέφονται σε φάρμες και σφάζονται για φαγητό, μένουν έξω από το ενδιαφέρον των «φιλόζωων». Τσιμουδιά για τα βουβάλια, τις αγελάδες, τα μοσχάρια, τα πρόβατα, τα κατσίκια, τους χοίρους, τα κοτόπουλα, τις γαλοπούλες, τα κυνήγια κλπ που είναι καταδικασμένα να τρέφουν και τους «φιλόζωους». Σαν να μην ανήκουν στην ίδια ηθική σφαίρα προστασίας.
Εδώ αρχίζει η μεγάλη πλεκτάνη. Η «επιλεκτική φιλοζωία» έγινε επάγγελμα. ΜΚΟ, προγράμματα, επιδοτήσεις, δημοτικά κονδύλια, συμβάσεις, «πιστοποιήσεις», σεμινάρια, αναθέσεις, πρόστιμα. Δημιουργήθηκε μια ολόκληρη αγορά γύρω από το αφήγημα του «καλού ανθρώπου που σώζει αδέσποτα». Όσο μεγαλύτερο το πρόβλημα, τόσο μεγαλύτερη η χρηματοδότηση. Άρα, το πρόβλημα δεν λύνεται, συντηρείται.
Αν η φιλοζωία ήταν ειλικρινής, θα μιλούσε για συνθήκες εκτροφής, μεταφορά και σφαγή ζώων, βιομηχανική κτηνοτροφία,
πειράματα, οικολογική καταστροφή. Αλλά εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Εκεί θίγονται μεγάλες επιχειρήσεις, διατροφικές συνήθειες, οικονομικά συμφέροντα δισεκατομμυρίων. Εκεί δεν αγγίζουμε.
Η φιλοζωία όμως αγνοεί και τις επιπτώσεις της στους ανθρώπους γύρω μας. Ζώα που εγκαταλείπονται ή δεν φροντίζονται σωστά μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα στην ησυχία, στην υγεία και στη σωματική ασφάλεια των συνανθρώπων μας. Η αληθινή φιλοζωία πρέπει να προστατεύει τα ζώα χωρίς να βλάπτει την κοινωνία, χωρίς να επιβαρύνει τους συμπολίτες μας και χωρίς να μετατρέπει την αγάπη για τη ζωή σε πηγή προβλημάτων. Η ισορροπία ανάμεσα στον σεβασμό για τα ζώα και την ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους είναι δείγμα σοβαρότητας και συνείδησης.
Έτσι διαμορφώθηκε ένας «δήθεν φιλοζωικός» λόγος. Ένας λόγος επιλεκτικός και επιθετικός, που δείχνει ευαισθησία μόνο εκεί όπου υπάρχει χειροκρότημα και χρήμα, και σιωπά όταν απαιτείται σύγκρουση και ευθύνη.
Δεν πρόκειται όμως για πραγματική φιλοζωία, αλλά για διαχείριση συναισθήματος και χρημάτων με ηθικό περίβλημα. Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι όποιος το επισημαίνει αυτό, χαρακτηρίζεται αμέσως «ανάλγητος». Αυτό είναι το πιο ύπουλο στάδιο κάθε ιδεολογικής εκμετάλλευσης.
